Tο τί επιλέγει ο καθένας μας στη ζωή του είναι καθαρά προσωπική απόφαση. Μπορεί να είναι λανθασμένη, μπορεί να αποδειχτεί σωστή, μπορεί και να μην είναι απολύτως τίποτα. Κάτι που φυλλορρόησε, σκόρπισε και χάθηκε στον άνεμο.
Έκανα περιουσία, έχω μια μεγάλη μεζονέτα, δυο-τρία εξοχικά, δύο αυτοκίνητα, μια καλή δουλειά, κάμποσες χιλιάδες σε καταθέσεις στην τράπεζα, έκανα οικογένεια (δεν την πολυβλέπω αλλά δεν με πολυπειράζει), γενικά είμαι “κάτι” και ως “κάτι” σ’ αυτή την κοινωνία έχω και κόμμα, το ενισχύω, το ψηφίζω και το αντίστροφο. Όταν ρωτάνε «ΤΙ είσαι» πρέπει να περιμένουν αυτή την απάντηση, αυτή άλλωστε θα καταλάβουν.
Για τους χριστιανούς όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Είναι γνωστή (αλλά κανείς δεν την εφαρμόζει) η ρήση: “τι να κάνεις τα πλούτη όλου του κόσμου άμα χάσεις την ψυχή σου”!! Για τους μαρξιστές όλα τα παραπάνω είναι κερδισμένα με τον ιδρώτα των άλλων, με την εκμετάλλευση και την ιδιοποίηση της υπεραξίας (πολύ απλά, αυτό το κάτι παραπάνω που κρατάς και δεν το δίνεις σ’ αυτόν που το δικαιούται). Για τους αναρχικούς δεν είναι τίποτε άλλο παρά νομιμοποιημένη κλεψιά, ας θυμηθούμε τη φράση: “αν η εργασία δημιουργούσε τον πλούτο, τότε όλοι οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να είναι πλούσιοι”.
Άρα κάποιο λάθος υπάρχει στην ερώτηση “τι είσαι”, το πραγματικό ερώτημα για έναν συνάνθρωπο είναι “ποιος είσαι;” Ποιο είναι το ίχνος που οφείλεις να αφήσεις στην κοινωνία πριν καταλήξεις σ’ ένα απρόσωπο και σκοτεινό χώρο, επιστρέφοντας στη μήτρα της μητέρας-φύσης; Τι βοήθεια έδωσες σ’ αυτούς που σου ζήτησαν ή την χρειάστηκαν; ποια είναι τα λόγια που χρησιμοποίησες για την επικοινωνία με τους άλλους, για ποιο πράγμα προβληματίστηκες στη ζωή σου; Ποιος θεωρείς ότι θα έπρεπε να είναι αυτό που εσύ ορίζεις ως σκοπό/νόημα της ζωής; Ποιος είναι ο οραματισμός σου για το μέλλον, ποιο είναι αυτό το σχέδιο μιας μελλοντικής κοινωνίας χωρίς φτωχούς, άστεγους, πεινασμένους, εξαθλιωμένους, άγρια εκμεταλλευόμενους, ανθρώπους που κατέληξαν βίαια να πωλούν το σώμα τους (και γιατί όχι και την ψυχή τους) ή να καταλήγουν κομμάτια από το σώμα τους για να κερδίσουν κάποια παραπάνω χρόνια ζωής όλοι αυτοί που αναφέρθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο;
“Ποιος είσαι” είναι το τελικό ερώτημα, αν κοιταχτείς στον καθρέπτη και δεις τον Κάλλιμπαν (όπως αναφέρει ο Όσκαρ Ουάιλντ) τότε θα ζεις όσο υπάρχει η εικόνα σου αλλά θα είσαι ένας ζωντανός νεκρός. Αν αντικρίσεις τον πόνο όλου του κόσμου και μέσα εκεί κάτι που να σου μοιάζει τότε θα μπορέσεις να προσδιορίσεις την ταυτότητά σου, και αυτό είναι το ζητούμενο γι αυτόν που θέλει να λέγεται Άνθρωπος.
Καμία σημασία δεν έχει το “τι είσαι” (χιλιάδες προσωπικότητες πέρασαν από το “Συνέδριο των νεκρών”) αλλά αυτή τη στιγμή είναι σκόνη, χώμα και σχέδια ματαιόδοξων ανθρώπων που θα ήθελαν να τους μοιάσουν. Σημασία έχει το “ποιος είσαι”, ανεξάρτητα από την ατομικές ή συλλογικές ετικέτες που σου κολλούν πρόθυμα οι άλλοι, ποιος είσαι και για ποιον λόγο αγωνίζεσαι, για ποιον λόγο αντέχεις, για ποιον λόγο δεν τα εγκαταλείπεις;;
Αυτή είναι η δική μας συνεισφορά σε μια (κατά πολλούς) ανούσια μάχη. Μη μας ρωτήσετε “τι” και “γιατί”, ρωτήστε μας “ποιοι είστε”, αν δεν μας γνωρίζετε. Αυτή είναι και η απάντησή μας στο ερώτημα “μα γιατί εκεί;”
Όταν οι μαύρες λεγεώνες ξανασηκώνουν κεφάλι οφείλουμε όλοι να παρακάμψουμε τον ναρκισσισμό για το κόμμα μας, την ιδεολογία μας, την απομάκρυνση από την πολιτική ζωή του τόπου, την αδιαφορία και την ισοπέδωση των πάντων και να ασχοληθούμε με το «άγονο λουλούδι» που φυτρώνει στο δέντρο της ζωής και της γνώσης. Οφείλουμε, πρώτα απ’ όλα, να ξεριζώσουμε αυτή τη μήτρα του φιδιού που πλανιέται με διάφορα προσωπεία, οφείλουμε να προλάβουμε τη γιγάντωσή του, τη μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, την απαξίωση της δημοκρατίας και της ανθρώπινης ζωής, που θα το οπλίσουν με το τσεκούρι που θα κόψει τον υγιή κορμό (αφού πρώτα τον στραγγαλίσει) και να νοιαστούμε για τον υγιή κορμό που θα μας σκεπάσει προστατεύοντας το κοινό μας μέλλον.
«Ποιοι είμαστε» λοιπόν; Είμαστε «ΕΜΕΙΣ, Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ», ένα πολυσυλλεκτικό, πλουραλιστικό και απολύτως υγιές νέο σχήμα που δεν στεκόμαστε στο ΤΙ αλλά στο ΠΟΙΟΙ και πως, εσείς οι πολίτες της περιοχής μας, θα μας προσδιορίσετε αύριο όχι με βάση κομματικούς φορείς και ταυτότητες αλλά με βάση το έργο μας. Ένα σχήμα, που δεν διστάζω να ομολογήσω πως με εξέπληξε προσωπικά για την ομόνοια και τη συνοχή που δεν περίμενα να βρω.
Οι εκλογές είναι η μεγάλη ευκαιρία να εκπλαγείτε ευχάριστα κι εσείς.
Κλείνοντας, παραπέμπω σε ένα φιλμ που όλοι είδαμε («ο βασιλιάς των λιονταριών») και θα δούνε και τα παιδιά μας, όταν ο Πούμπα ρωτάει τον μάγο Ραφίκι: “μα γιατί να ασχοληθώ, τι είμαι εγώ, μια χαρά περνάω-χακούνα ματάτα”, η απάντηση του γέρου είναι αποστομωτική: “το θέμα δεν είναι ΤΙ είσαι αλλά ΠΟΙΟΣ είσαι“!!!
Στέργιος Μανούρας
* Ο Στέργιος Μανούρας εκτός από υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος είναι καθηγητής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, πτυχιούχος Νομικής και Πολιτικών Επιστημών (ΜΔΕ και διδακτορικό), άμισθος εξωτερικός συνεργάτης για έντεκα χρόνια στο ΕΚΠΑ κι εκπαιδευτής ενηλίκων σε προγράμματα της Ακαδημίας Πλάτωνος (ΕΣΠΑ- ΕΚΠΑ).